Columns 2018

Sinds wanneer hangt die gordijnrails boven het raam in de slaapkamer scheef, Bob?

Daar heb je vast geen idee van.

Misschien zit ie al jaren te bungelen aan twee schroefjes en is de derde er ooit uit gevallen en verdwenen op dezelfde wijze waarop er altijd één sok van een paar verdwijnt?

Is het een raadsel. Een complot.

Het is echt lelijk.

Het gordijn is van dubbelgevoerd materiaal en tamelijk zwaar omdat het de zonlicht in de veel te vroege ochtenduurtjes moet buiten houden, tot zover doet ie wat er van een gordijn wordt verwacht, in tegenstelling tot doorzakken. Maar ja, daarvan ligt de schuld bij de rails.

 

Een

dagboek.

Wekelijks.

Arnhem

19-03-2018

Mijn appartement (hierna mancave genoemd) staat vanaf vandaag te koop en de afgelopen dagen heb ik, bevangen van een soort waanzinnigheid, de hele boel schoongemaakt, opgefluft en aangepakt. Alle zintuigen stonden op scherp: ruikt het fris, zijn de voegen schoon, de plintjes gelegd, hoor ik dat irritante getik nog uit de ketel? Is de boel zo op orde dat er een aangenaam sfeertje hangt? Balkon leeg, lege flessen opgeruimd en ga zo maar tot vervelends toe door!

En hoe meer je boent, zeemt, sopt, fluft en aanpakt, hoe meer je ziet, je stoort en eraan ergert, hoe meer je je afvraagt of het ooit nog goed komt, hoe fanatieker ik tekeer ging. Je kan je voorstellen Bob, dat ik als een bezetene ben bezig geweest.

Ik ben kapot!

Nee echt!

 

Dit was ruim zeven jaar mijn mancave. Mijn singles mancave. En zoals dat met een beetje mancave behoort te gaan, heb ik er na het klussen toen ik erin trok, geen flikker meer aan gedaan. Je snapt, dan kan het wel een likje verf en een bakje sop gebruiken. Ik kwam zelfs nog een sok tegen. Weer één van een paar.

 

Weet je wat ook zo suf is, Bob?

'Nee Emiel, ik ben één en al oor!'

Nou, dat ik vandaag mijn mannengrot (o, nee dit klinkt heel erg verkeerd) mijn mancave dus van binnen en buiten heb gepoetst, gezogen en gedweild, alles blinkt en glimt, en dat ik dan niet lekker op de bank plof, maar de sleutels afgeef bij de verkoopmakelaar en dan wegga naar mijn lieve vriendje.

Eerder zou ik toch als Al Bundy op de bank hangen voor de tv, met een pak koekjes als mijn beste vriend. En nu vertrok ik.

 

Met gemengde gevoelens leverde ik de sleutels in.

Misschien zelfs met een beetje tegenzin.

Hoewel ik nu vermoed dat het angst was.

Ik heb daarmee toch weer een stap gezet richting het onbekende. Het Grote Nieuw waar vriendlief en ik halsreikend naar uitkijken maar waarvan de vorm, tijd en plaats nog steeds niet zichtbaar is.

Spannende, maar mooie tijden Bob, ik val in herhaling, sorry. Ik hou mijn lief stevig vast, want samen komen we er wel.

 

Op het moment dat ik dit schrijf zit ik in de tram en kom ik met elke halte dichterbij zijn lieve lach en de mooie vouwen rond zijn mond.

Zal hem eens vragen of hij weet hoelang die gordijnrails al scheef hangt. Iemand moet het toch weten!

 

Dag Bob.

Later meer.

 

 

 

GRATIS SPAM!!

Maar wel leuke.

 

De vandaaggeennieuwsbrief!

 

Je mist niks!

 
 

De meest persoonlijke website met 't minste nieuws.